صلی الله علیک یا امیرالمونین اول من غصب حقه 

اول المظلوم صاحب مقام تجلی الاعظم عقل الکل

صاحب شان "لا فرق بینک و بینها" صاحب ایة

"انفسنا و انفسکم "یا علی ابن ابیطالب و لعن اللّه

اعدائک خصوصا ابن الملجم و عایشه و من انکر

فضائلک

بسم اللّه الرحمن الرحیم

خم   گردون    دون    لبریز  خونست                         بکام    باده    نوشان     واژگونست

نصیب  هر  که   باشد   قربش  افزون                         ازاین مینای  غم  جامی  فزون  است

حریف   مجلس   صهبای   بی   چون                         قرین  غصه  بی  چند  و  چون  است

نه   انجام   است   این  جام   بلا   را                         که   از   اغاز   هستی   تا   کنونست

عجب  رسمی  است  دوران فلک  را                          که جور و دور او از حدّ برون است

مرا   این   نقش    گوناگون   گردون                          به    رنگارنگ   محنت   رهنمونست

هر اشوبی   است  در ملک   شهادت                         ز  شور   عالم   غیب   مصون  است

اگر  شوری     ندارد    عقل     رهبر                        چرا    سرگشتۀ     دشت    جنونست

مگر    بالا      بلند      رایت     دین                        ز تیغ    ابن   ملجم   سرنگون    است

 زخون محراب ومسجد لاله گونست

 امیر المونین    غرقاب     خونست

ملائک     زین   مصیبت     اشکبارند                        خلائق   چهره  در  خون   می نگارند

خزان   گلشن    دین    شد  که   مردم                        ز سیل    اشک   چون   ابر    بهارند

چه  جای   گریه   است   و  اشکباری                        بجای    اشک    باید    خون    ببارند

همانا     سوز    برق   و   نالۀ   رعد                       ز    سوز      سوگواران      یادگارند

عزیزان  روی از این غم  می خراشند                       کنیزان    زین      مصیبت    داغدارند

جوانان    پیر    در     عهد     جوانی                      که   یک   عالم   بلا   ر ا  زیر   بارند

نوامیس      امامت      بی      ملامت                      پریشان   موی   و   زارند   و   نزارند

خواتین     حجازی     را    ز  اشوب                      سزد    ملک  عراق   از  بن   برآرند؟

نواخوان    بانوان    شورش     انگیز                      بسوز    قمری    و    شور      هزارند

زخون محراب ومسجد لاله گونست

امیر المونین    غرقاب  خون   است

قسمتی از شعر ایة اللّه شیخ محمد حسین غروی اصفهانی رفع اللّه درجاته در مصیبت صاحب کلام "ما ظلت

مظلوما "امیرالمونین علی ابن ابیطالب علیه السلام

گویند   که   مرقد  علی  در   نجف   است                  در بلخ  بیا  ببین  چه بیت الشرف است

جامی   نه   عَدَن   گوی  نه   بین   الجبلین                 خورشید یکی و نور او هر طرف است

شعری از حافظ

ای دل غلام  شاه  جهان  باش  و  شاه  باش                پیوسته  در  حمایت  و  لطف  اله  باش

از  خارجی  هزار  به  یک  جو   نمیخرند                گو  کوه   ت ا بکوه   منافق   سپاه  باش

چون   احمدم    شفیع   بود  روز  رستخیز                گو  این  دل  بلا  کش  من  پرگناه  باش

امروز    زنده ام   به   ولای    تو   یاعلی                فردا  به  روح  پاک  امامان  گواه  باش

انرا   که   دوستی  علی   نیست  کافراست                گو  زاه د زمانه  و  گو  شیخ  راه  باش

مرد    خدا    شناس  که    تقوا  طلب   کند               خواۀ   سفید   جامه  و  خواۀ  سیاه  باش

قبر     امام    هشتم    سلطان   دین   رضا                از جان  ببوس  و بر در ان بارگاه  باش

دستت   نمیرسد  چو   بچینی   گلی  ز باغ                باری   به  پای  گلبن  ایشان   گیاه   باش

                                   حافظ  طریق  بندگی  شاه  پیشه  کن

                                   وانگاه در طریق چو مردان راه باش

دو رباعی و یک قطعه از شاعری ناشناس

بر   دوش   نبی   علی   چو   بنهاد    قدم                  افکند   خدایان   همه   از   طاق   حرم

از   بسکه    خدا    شکست   انروز   علی                نامش    به  خدائی  همه   جاگشت  علم

گویند   گروهی   که   علی   عین   خداست               این   نکته  بنزد  عاقلان  عین   خطاست

شرک   محض  است  این  سخنها  به  علی               او  عین  خدا  نیست  ولی عین  خداست

بدوش   ختم   رسل    خاتم     بنهاد   خدای              شرافتی  بکف  اورد  در  وجود   انجای

نبی   بکعبه  در  انجا  وصی  خود  برداشت            که  ای  گروه  علی حجتی ست مهر بپای

صبا  اگر  گذر  تو  فتد  بکوی  یار  من                  زمرحمت  بگو  به  ان  نگار  گلعذار  من

که ای ز بیوفائی  تو  تیره  روزگار  من                 چرا  نظر  نمیکنی  بر  این  دل  فکار من

                                  ترحمی ترحمی ز دست رفته کار من                       

هماره سوختم در ارزوی  یک  نظاره ای               نه عمر میرسد بسر نه درد راست چاره ای

نبینی  ار فتد  ز اتش    دلم    شراره ای              نه بر زمین  گیاهی و نه بر  فلک  ستاره ای

                                  چرا حذر نمیکنی ز آه شعله بار من                        

صبا  ز شهریار  من  بشیر وار  میرسد               چه   بلبلان    خوشنوا   ز لاله زار   میرسد

بیا تو ای صبا که از تو بوی یار  میرسد              نوید   وصل   یار   من  ز هر  کنار   میرسد

                     خوش ان دمی که بینمش نشسته در کنار من                   

صبا  درود  بیکران  بحیث  یملا الفضاء               بکن      نثار    استانۀ     علی      مرتضی

ولی   کارخانۀ    قدر    مهیمن    قضاء              محیط   معرفت مدار  حلم   و  مرکز  رضا

                       که کعبه ی درش بود مطاف و مستجار من                     

صحیفۀ   جوامع   کلم    مجامع    حکم                لطیفۀ     معانی     کرم      معالی      همم

رقیمۀ   محامد    ادب    محاسن    شیم               کتاب   محکم     حدیث    حسن    لیلی   قدم

                            که در هوای عشق او بود جنون شعار من                       

بمشهد   شهود   او   تجلیات   ذات   بین             زبود   حق   نمود   او   حقایق   صفات  بین

ز نسخه ی وجود او حروف عالیات  بین            مفَصَّل   از   حدود  او  تمام    مجملات   بین

                                منزه است از حدود اگر چه ان نگار من                    

جواهر عقول  جمله  درج  درج  گوهرش           نفائس    نفوس    را   مدد   ز  لولو    ترش

طبایع   و   مواد   بندگان    کوی   قنبرش           دمید     صبح    افرینش  از   جبین   انورش

                                 قلمرو وجود را گرفت شهسوار من                         

ببین   طفیل   بود   او  مرکب و بسیط  را            رهین  فیض   جود  او  مجرد  و  خلیط   را

چه نقطه ی وجود او  مدار شد  محیط  را           نمود  یک  نمود  او  کِه  و  مِه  و   وسیط را

                                روا بود انا اللهی ز یار بخت یار من                      

موسس  مبانی   و   موصّل   اصول   شد            مصوّر    معانی   و  مفصّل    فصول    شد

حقیقة    المثانی   و   مکمل   عقول    شد            برتبه    حق   ثانی  و   خلیفۀ  رسول    شد

                         خلافت از نخست شد به نام شهریار من                     

معرّف   معارف   و   محدّد   جهات   شد             مبیّن     لطائف     و   معیّن    نکات     شد

مفرّق   طوائف   و   مولف   شتات    شد            مفرّج    مخاوف   و    سفینة    النجاة    شد

                              امیدگاه و مقصد دل امیدوار من                          

بمستجار  کوی  او  عقول  جمله   مستجیر           ز  افتاب    روی    او  مه    منیر    مستنیر

ز  جعد  مشکبوی  او   حیات   عالم   کبیر          ز شهد  گفتگوی  او  که   شکّریست    دلپذیر

                           مذاق دهر شکرین چه شعر ابدار من                      

بود    غدیر    قطره ای    ز  قلزم  مناقبش           فروق   مهر  ذره ای   ز نور   نجم   ثاقبش

نسیم   خلد  بهره ای   ز  سفره ی  مواهبش          اگر   مرا   بنظره ای  کشد  ولی  به  جانبش

                             بفرق فرقدان رسد کلاه افتخار من                         

جمال   جانفزای   او   ظهور  غیب   مستتر        دو  زلف  مشکسای  او  حجاب  سرّ   مستمر

ز یرچم   لوای   او   لوای    کفر     منکسر       ز  تیغ   جانگزای   او  قوای   شرک  منتشر

                             چه از غمش قوای بی ثبات و بی قرار من                

مقام   او   به   مسند   سریر  قرب   سرمدی         حُسام    او   موسس   اساس   دین   احمدی

کلام      او     مروّج     شریعت     محمدی        ز جام  او   بنوش  اگر تراست  میل بیخودی

                                 خوشا دمی که باده اش ز سر برد خمار من                         

به   جان   دشمنان  دین  چه  دست  تیغ   اخته       پلنگ و شیر  خشمگین  به بیشه  زهره باخته

چه در مصاف  مشرکین  بر ان صفوف  تاخته       ملک   هزار   افرین  به  نه   فلک   نواخته

                                         چه جای نغمه ی بلبل هزار من                                  

ز تیغ شعله  وار  او  خُم  فلک  به  جوش  شد      ز برق ذوالفقار او چو رعد  در خروش  شد

زبدر و کارزار او ملک  ز عقل  و هوش   شد       زخیبر و حصار او ز ذکر حق  خموش  شد

                                       چه واله از تجلیات قهر کردگار من                                

چه  نسبت است با  هما  بهائم  و  وحوش   را        به بی خرد نکن قرین خدای عقل و هوش را

به دُرد  نوش  خود  فروش  پیر  میفروش  را       اگر  موحدی   بشور  ز لوح  دل  نقوش  را

                                  که ملک دل نمیسزد مگر به راز دار من                           

ولایتش   که   در  غدیر   شد   فریضۀ   امم           حدیثی   از   قدیم    بود  ثبت    دفتر   قِدم

که   زد   قلم  به  لوح   قلب  سید   امم  رقم          مکمّل     شریعت    امد   و    متمم     نعم

                            شد اختیار دین به دست صاحب اختیار من                     

به امر  حق  امیر عشق  شد  وزیر عقل   کل          ابوالفتوح   گشت   جانشین   خاتم    رسول

رسید   رایة  الهدی  به   دست   هادی   سبل           که   لطف   طاعتش  بود  نعیم  دائم  الاکل

                                جهیم شعله ای ز قهر ان بزرگوار من                         

به  محفلی  که  شمع  جمع  بود   شاهد   ازل         گرفت   دست  ساقی  شراب  عشق  لم یزل

معرف    ولایتش    شد     و    معین    محل         که اوست جانشین  من ولی  امر  عقد  وحل

                                        بدست او بود زمام شرع پایدار من                               

رقیب  او  که  از  نخست   داد   دست   بندگی        در اخر  از  غدیر  او  نخورد  اب  زندگی

کسی که خوی او بود چه خوک و سگ درندگی      چو  مار و  کژدم  گزنده  طبع  وی  زنندگی

                                     همان کند که کرد با امیر شه شکار من    

شعر از ایت الله حاج شیخ محمد حسین غروی اصفهانی رحمه الله و رضوانه علیه واحشره مع امامه